Δεν μου αρέσει συνήθως να μιλάω για τον εαυτό μου..αλλά σήμερα νιώθω την ανάγκη σας περιγράψω  λίγο ..όσο εφικτό είναι αυτό βεβαία.. έμενα..

Νομίζω είναι ωραίο καμία φορά να ακούς αυτοκριτικές..έμενα πάντως μου αρέσει γιατί έτσι καταλαβαίνεις τι ιδέα έχει ο καθένας για τον εαυτό του..γεγονός που συνεπάγεται πολλά περισσότερα...

Ας αρχίσουμε λοιπόν...είμαι 22 χρονών θεωρητικά μικρή ακόμα..έχω να κάνω και να δω πολλά ακόμα στη ζωή μου...στην ζωή όμως που έχω δει μέχρι τώρα τολμώ να πω με βεβαιότητα ότι τρία είναι τα πράγματα που δεν θα άλλαζα ποτέ...τη ζωγραφική..τη μουσική...και τη θάλασσα.....

Τη θάλασσα την λατρεύω  ..ειρωνικό μεν αλλά θα πνιγόμουν πιστεύω αν βρισκόμουν σ’ένα μέρος μακριά από αυτήν...θα μπορούσα να κάθομαι ώρες κοντά της και να την κοιτάζω απλά...νομίζω ότι έμμεσα με εμπνέει με κάποιο τρόπο μαγικό...με μαγνητίζει και με ηρεμεί...

Αυτό που με εκφράζει περισσότερο όμως είναι η ζωγραφική..από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,χωρίς υπερβολές,ζωγραφίζω ..μπορώ να ζωγραφίζω..ώρες..μέρες...καμία φορά νομίζω ότι η πρώτη μου λέξη πιθανότατα να ήταν ή πινέλο ή πινάκας..ή οτιδήποτε άλλο σχετικό..αγαπώ όλα τα χρώματα με μια μικρή αδυναμία στο κόκκινο το λευκό και το μαύρο....

Πριν κάποια χρόνια ανακάλυψα και το γράψιμο..αρχίσαμε με στιχάκια, μαντινάδες..έπειτα ποιήματα και καταλήξαμε σε κείμενα...χμμμμ...μου αρέσει πολύ είναι γεγονός..ωστόσο  πάντοτε θα επιμένω ότι μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις .....

Και ένας ήχος χιλιάδες αναμνήσεις...δεν ξέρω αν αυτό το λένε..αλλά ξέρω τι μπορεί να στο προσφέρει..μου αρέσει η μουσική γιατί μπορεί να σε ταξιδέψει οπουδήποτε και οποτεδήποτε..δεν υπολογίζει χώρο,χρόνο και απόσταση....με το νου μπορείς να κάνεις τα ωραιότερα ταξίδια μου είπαν κάποτε..και ισχύει....!

Μου αρέσει να είμαι διαφορετική και ότι κάνω να είναι μοναδικό.. .. μου αρέσει  να έχω δίκες μου απόψεις και θεωρίες που οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν συνήθως αλλά έμενα με καλύπτουν απόλυτα.. να αισθάνομαι στο μέγιστο δυνατό των συναισθημάτων μου..όταν θυμώνω..θυμώνω πολύ ..πράγμα σπάνιο βεβαία που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό πιστεύω στο ότι εκτονώνομαι αρκετά μέσα από τα έργα μου... εξίσου όταν αγαπώ,αγαπώ υπερβολικά και όταν πονάω ,πονάω πολύ...αλλά όσο παράξενο κι αν ακούγεται θα δηλώσω ότι μ’αρεσει δεν θα ήθελα να νιώθω φυσιολογικά πράγματα  ...γιατί κυρία πηγή έμπνευσης μου ήταν και θα είναι πάντα αυτά που αισθάνομαι....

Δεν συμβιβάζομαι αλλά και δεν εναντιώνομαι.. αδιαφορώ για τα απλά πράγματα και τα συνηθισμένα..προτιμώ τα πολύπλοκα και τα μεγαλειώδη..αυτά που σε μαγεύουν και σου προσφέρουν κίνητρο για να το εκμεταλλευτείς με τη φαντασία σου αργότερα...καμιά φορά νιώθω σαν ένας σύγχρονος  Πικάσο με ρομαντικές ιδέες.. ζωηρή φαντασία...και παιδικά όνειρα....

Έτσι λοιπόν έχω καταλήξει να θεωρώ τον εαυτό μου πρώτα καλλιτέχνη.. και έπειτα άνθρωπο..ως άνθρωπος θα ζούσα μια συνηθισμένη ζωή..αλλά ως καλλιτέχνης ... ..ιδιόρρυθμος ίσως θα πρόσθετα....ζω και φέρομαι εξίσου......!!