Πώς να είναι άραγε ο θεός ..;ο θεός ο δικός μας.. πως να είναι..;

Nα είναι τυφλός ..;αν δεν είναι, γιατί στέλνει πίκρες και προβλήματα σε αυτούς που προσπαθούν..;

Nα είναι άδικος ..;αν δεν είναι, γιατί στέλνει αρρώστιες σε αυτούς που δεν φταίνε.. γιατί τιμωρεί όσους προσπαθούν..γιατί σου παίρνει ότι αγαπάς.. ;

Nα είναι κουφός..; αν δεν είναι,  γιατί δεν σε ακούει όταν κλαις...σε ακούει;

Κάποιος μου είπε χθες ότι ο Θεός μας προσέχει..μας νοιάζεται ,μας φροντίζει ενώ το μόνο που ζητάει από εμάς είναι αγάπη και πίστη....Κάθε στενοχώρια ,σε αυτή τη ζωή είναι δώρο για την επόμενη..κάθε πίκρα είναι και μια πόρτα..αν καταφέρεις να την ανοίξεις  τόσο πιο κοντά στο θεό θα βρεθείς ..αν τις ανοίξεις όλες...έχεις φτάσει στον παράδεισο...όλοι μας ξεκινήσαμε από το ισόγειο..αλλά λίγοι θα  καταφέρουν να  φτάσουν ως στον παράδεισο... Ο Θεός λέει δίνει βάσανα στους αγαπημένους του.. γιατί θέλει να τους εξασφαλίσει μια θέση κοντά του..ξέρει ότι είναι δυνατοί και ότι θα αντέξουν ως το τέλος....

Θεέ μου εγώ τα ακούω όλα αυτά και τα πιστεύω μα καμία φορά χάνομαι...και όταν συμβαίνει αυτό είναι όλο και πιο δύσκολο να βρω το δρόμο για να έρθω κοντά σου..δεν είμαι πια παΐδι..ότι κάνω τώρα βαραίνει δυο φορές περισσότερο την ψυχή μου..και τη συνείδησή μου..δεν μπορώ να δω  πια αυτό το φως..αυτό που ενίοτε  έλαμπε  φωτίζοντας την ψυχή μου και ζεσταίνοντας την καρδιά και το άδειο μου κορμί...θέλω να έρθω κοντά σου μα δεν μπορώ πια..η απόσταση είναι τόσο μεγάλη και το σώμα μου αδύναμο και κουρασμένο για να το μεταφέρω..δεν μπορώ, δεν θα τα καταφέρω...βοήθησέ με ξανά..δώσε μου τα φτερά μου ξανά..αυτά της ψυχής..να πετάξει εκείνη να έρθει να σε ανταμώσει εκεί που η μέρα αποχαιρετά τη νύχτα με τα πιο όμορφα χρώματα..εκεί..!εκεί που αλήθεια και η αγάπη ολοκληρώνουν το ταξίδι  της ζωής με τα πιο όμορφα συναισθήματα...εκεί...!

Σε παρακαλώ Θεέ μου..; άσε τη λάμψη σου να απλωθεί στο σκοτάδι μου δείχνοντας  μου το δρόμο της επιστροφής ακόμα μια φορά..και εγώ σου υπόσχομαι πως θα σε συναντήσω..εκεί...!Όταν έρθει εκείνη η ώρα..εγώ θα είμαι εκεί...!!

Σας έχω μιλήσει ποτέ για τον ουρανό μου....;

Έχω αναφέρει τόσα πολλά κατά καιρούς αλλά δεν έτυχε ποτέ να αναφερθώ σε κάποια άτομα  που στάθηκαν για’μένα κάτι παραπάνω από φίλοι...

Δεν σας μίλησα ποτέ για τον ήλιο μου...

Είναι ο πιο ζεστός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ..και έχει την πιο χρυσή κάρδια που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί και να γνωρίσει κάποιος...κάθε μέρα θα είναι εκεί για’μένα..και αν κάποτε τύχει και έχει συννεφιά ο ουρανός μου  πάντα όταν φανεί θα φωτίσει τη μέρα μου, μ’έναν τρόπο μοναδικό..όπως και ο ίδιος εξάλλου....Τον αγαπάω όπως ακριβώς αγαπάω και το φεγγάρι μου...

Όσο για το φεγγάρι μου...αν τύχει ποτέ και την γνωρίσετε θα καταλάβετε γιατί την αποκαλώ έτσι...κατά τη γνώμη μου έχει τα πιο μελαγχολικά μάτια που έχω δει ποτέ..και από τότε που τη γνώρισα..βραδιάζει αλλά δεν σκοτεινιάζει ποτέ στην ψυχή μου.. πόσοι άνθρωποι έχουν την τύχη να βρουν το μισοφέγγαρο τους...;

Αν υπάρχουν αδελφές ψυχές....τότε εγώ τη δική μου την έχω βρει...

Αλλά έχω και τα αστέρια μου...είναι εκείνοι  που βρίσκονται μακριά που θέλω αλλά ..δεν   έχω τη δυνατότητα να τους  βλέπω συχνά, να τους μιλάω..να τους ακούω...αλλά όσο λάμπουν ..θα βλέπω το φως τους..κι όσο βλέπω το φως τους δεν θα χαθώ ποτέ γιατί πάντα θα φωτίζουν το δρόμο του γυρισμού μου....

Χαίρομαι γιατί εμείς είμαστε η απόδειξη της αληθινής φιλίας και αγάπης..και κάθε μέρα που περνά καταφέρνουμε να ισορροπούμε καλυτέρα πάνω στο σχοινί της ανιδιοτέλειας και της εμπιστοσύνης...κι επίσης χαίρομαι που δεν είναι ικανή η καθημερινότητα να μας χωρίσει..γιατί παρόλη την απόσταση η λάμψη σας θα κρατάει πάντα ζεστή τη θέση σας στην καρδιά μου...

Σας ευχαριστώ που είστε κοντά μου και με στηρίζεται σε ότι κάνω...

Δεν θα μπορούσα λοιπόν παρά να σας το αφιερώσω αυτό το κείμενο...

Στο φεγγάρι μου, τον  ήλιο μου και τα αστέρια μου...που είχα και έχω την τύχη όλοι σας να βρίσκεστε στο δικό μου ουρανό..!!!

Δεν μου αρέσει συνήθως να μιλάω για τον εαυτό μου..αλλά σήμερα νιώθω την ανάγκη σας περιγράψω  λίγο ..όσο εφικτό είναι αυτό βεβαία.. έμενα..

Νομίζω είναι ωραίο καμία φορά να ακούς αυτοκριτικές..έμενα πάντως μου αρέσει γιατί έτσι καταλαβαίνεις τι ιδέα έχει ο καθένας για τον εαυτό του..γεγονός που συνεπάγεται πολλά περισσότερα...

Ας αρχίσουμε λοιπόν...είμαι 22 χρονών θεωρητικά μικρή ακόμα..έχω να κάνω και να δω πολλά ακόμα στη ζωή μου...στην ζωή όμως που έχω δει μέχρι τώρα τολμώ να πω με βεβαιότητα ότι τρία είναι τα πράγματα που δεν θα άλλαζα ποτέ...τη ζωγραφική..τη μουσική...και τη θάλασσα.....

Τη θάλασσα την λατρεύω  ..ειρωνικό μεν αλλά θα πνιγόμουν πιστεύω αν βρισκόμουν σ’ένα μέρος μακριά από αυτήν...θα μπορούσα να κάθομαι ώρες κοντά της και να την κοιτάζω απλά...νομίζω ότι έμμεσα με εμπνέει με κάποιο τρόπο μαγικό...με μαγνητίζει και με ηρεμεί...

Αυτό που με εκφράζει περισσότερο όμως είναι η ζωγραφική..από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,χωρίς υπερβολές,ζωγραφίζω ..μπορώ να ζωγραφίζω..ώρες..μέρες...καμία φορά νομίζω ότι η πρώτη μου λέξη πιθανότατα να ήταν ή πινέλο ή πινάκας..ή οτιδήποτε άλλο σχετικό..αγαπώ όλα τα χρώματα με μια μικρή αδυναμία στο κόκκινο το λευκό και το μαύρο....

Πριν κάποια χρόνια ανακάλυψα και το γράψιμο..αρχίσαμε με στιχάκια, μαντινάδες..έπειτα ποιήματα και καταλήξαμε σε κείμενα...χμμμμ...μου αρέσει πολύ είναι γεγονός..ωστόσο  πάντοτε θα επιμένω ότι μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις .....

Και ένας ήχος χιλιάδες αναμνήσεις...δεν ξέρω αν αυτό το λένε..αλλά ξέρω τι μπορεί να στο προσφέρει..μου αρέσει η μουσική γιατί μπορεί να σε ταξιδέψει οπουδήποτε και οποτεδήποτε..δεν υπολογίζει χώρο,χρόνο και απόσταση....με το νου μπορείς να κάνεις τα ωραιότερα ταξίδια μου είπαν κάποτε..και ισχύει....!

Μου αρέσει να είμαι διαφορετική και ότι κάνω να είναι μοναδικό.. .. μου αρέσει  να έχω δίκες μου απόψεις και θεωρίες που οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν συνήθως αλλά έμενα με καλύπτουν απόλυτα.. να αισθάνομαι στο μέγιστο δυνατό των συναισθημάτων μου..όταν θυμώνω..θυμώνω πολύ ..πράγμα σπάνιο βεβαία που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό πιστεύω στο ότι εκτονώνομαι αρκετά μέσα από τα έργα μου... εξίσου όταν αγαπώ,αγαπώ υπερβολικά και όταν πονάω ,πονάω πολύ...αλλά όσο παράξενο κι αν ακούγεται θα δηλώσω ότι μ’αρεσει δεν θα ήθελα να νιώθω φυσιολογικά πράγματα  ...γιατί κυρία πηγή έμπνευσης μου ήταν και θα είναι πάντα αυτά που αισθάνομαι....

Δεν συμβιβάζομαι αλλά και δεν εναντιώνομαι.. αδιαφορώ για τα απλά πράγματα και τα συνηθισμένα..προτιμώ τα πολύπλοκα και τα μεγαλειώδη..αυτά που σε μαγεύουν και σου προσφέρουν κίνητρο για να το εκμεταλλευτείς με τη φαντασία σου αργότερα...καμιά φορά νιώθω σαν ένας σύγχρονος  Πικάσο με ρομαντικές ιδέες.. ζωηρή φαντασία...και παιδικά όνειρα....

Έτσι λοιπόν έχω καταλήξει να θεωρώ τον εαυτό μου πρώτα καλλιτέχνη.. και έπειτα άνθρωπο..ως άνθρωπος θα ζούσα μια συνηθισμένη ζωή..αλλά ως καλλιτέχνης ... ..ιδιόρρυθμος ίσως θα πρόσθετα....ζω και φέρομαι εξίσου......!!

Έχεις μεγαλώσει πια μην το ξεχνάς..

Η κοινωνία είναι άδικη γι’ αυτό μάθε να στηρίζεται στον εαυτό σου.. Θα έρθουν δύσκολες στιγμές..μέρες που θα χάσεις τον εαυτό σου..  τις ελπίδες  και τα όνειρα σου..τη φωνή και το δίκιο σου ..ακόμα και την ψυχή σου αν βγεις εκεί έξω απροετοίμαστος... Όλοι αγαπάνε τη ζωή ..ν’ αγαπάς κι εσύ την ζωή μα πιο περισσότερο να αγαπάς τη ζωή σου...!!!!

Κάνεις δεν θα έρθει απ’το πουθενά να σηκώσει και το δικό σου βάρος.. ούτε θα  έρθει να σ’αγκαλιάσει όταν κρυώνεις..μην ελπίζεις ότι θα απλώσει κάποιος το χέρι του και θα σε σώσει,είτε από τη φυλακή σου,είτε απ’το γκρεμό που βρίσκεται μπροστά σου.. κάνεις δεν θα σε νοιαστεί και δεν θα σε φροντίσει αν πρώτα δεν μάθεις εσύ να αγαπάς τον εαυτό σου...

Μην πιστεύεις ότι θα έρθει κάποια μέρα που οι άνθρωποι θα αλλάξουν συνήθειες..μην περιμένεις να σε βοηθήσει κάποιος αν δεν σε αγαπήσει και μην πιστεύεις  ότι μπορεί να αγαπήσει πριν σε γνωρίσει...

Έχεις μεγαλώσει πια μην το ξεχνάς.......

Θα έρθει κάποια στιγμή που θα πρέπει να ξυπνήσεις..να ανοίξεις τα μάτια και να αρχίσεις να ζεις...!!!

Δεν μπορείς να ζεις για πάντα ανάμεσα σε τέσσερεις τοίχους γιατί φοβάσαι τη ζωή ,την αγάπη, την αποτυχία, τους ανθρώπους...επιβάλλεται όταν πέφτεις να σηκώνεσαι  δυνατότερος από ποτέ..επιβάλλεται όταν χάνεις το έδαφος κάτω απ’τα πόδια σου να ανοίγεις τα φτερά σου και να πετάς όσο πιο ψηλά μπορείς...

Μην κλαις και μην παραπονιέσαι για  κάθε γυαλί που σπάει γιατί δεν ξανακολλάει ..και κάθε άνθρωπος που φεύγει ...δεν ξαναγυρίζει...

Βάλε πόρτες στην καρδιά και άνοιξε μοναχά σ’ αυτούς  που είναι άξιοι να βρουν το κλειδί της...κλείσε τις πόρτες του παρελθόντος και δες τα παράθυρα που σου ανοίγονται στο μέλλον..σκούπισε τα δάκρυα σου για να δεις  καθαρά ότι ότι το αύριο έρχεται..και μαζί του φέρνει περισσότερα από αυτά που σου στέρησε το παρελθόν...

Μην στενοχωριέσαι .. δεν χρειάζεται πια να φοβάσαι για τίποτα γιατί ξέρεις  ότι όσο υπάρχει φως θα βρίσκεις πάντοτε το δρόμο σου........

Χαμογέλασε λοιπόν και δείξε σε όλους ότι τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα..

Η ζωή είναι μικρή και είναι ώρα να μάθουμε να την ζούμε..και να την χαρίζουμε εκεί που πρέπει!!!

Yπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που περνούν όλη τους τη ζωή κάνοντας όνειρα..

Σχεδιάζουν μια τέλεια ζωή και στη συνέχεια την ντύνουν όπως επιθυμούν..παίρνουν χρώματα και τη ζωγραφίζουν ..είτε κόκκινη ,είτε γαλάζια..άλλοτε ροζ, πράσινη, πορτοκαλί, μοβ...δυστυχώς όμως δεν αργεί και η μέρα που πιάνει βροχή..τότε όλα αυτά τα χρώματα ξεβάφουν ,αναμιγνύονται ,αλλοιώνονται ..καθώς οι στάλες της βροχής κυλούν απαλά πάνω στο ενίοτε χρωματιστό  χαρτί ….

Αλλά μόλις περάσει η μπόρα..τότε έρχεται ο ήλιος..μα σαν θα έρθει κι ο αυτός και  βγάλουν οι άνθρωποι τα όνειρα να τους να στεγνώσουν ..τότε ξανά με λύπη πάλι θα αντικρίσουν ότι τα όνειρα τους ξεθωριάζουν ..κι ότι επέμεινε μόνο μια αχνή μουτζούρα να τους θυμίζει ότι κάποτε ονειρεύτηκαν …πληγώνονται για λίγο και μετά ξανά ..όνειρα,όνειρα,όνειρα.. πολύχρωμα όνειρα..καινούρια σχεδία..χρώματα ..χαρτί..έμπνευση ….!!

Δεν λέω ωραία τα όνειρα..είναι στόχος,είναι ελπίδα ….

..αλλά όσο πιο πολύ ονειρεύεσαι....τόσο ξεχνάς να ζήσεις….!!!

Στο παρελθόν η σκέψη μου γυρίζει κάθε βράδυ..γιατί ακόμα αναζητά ένα γλυκό σου χάδι...

Η σκέψη μου τα δειλινά πάντα πετά κοντά σου..ένα κορμί χωρίς ψυχή κατάντησα μακριά σου…

Όσα είναι τ’άστρα τ’ουρανού τόσες σκέψεις παλεύω ..να διώξω που σε σκέφτομαι με άλλη και ζηλεύω...

Απόψε φερτέ μου να πιω λιώμα να γίνω πάλι..να μην σκεφτώ πως θα φιλά και θ’αγκαλιάζει άλλη...

Όσο κ αν πιω να ξεχαστώ δύσκολο είναι ξέρω..μνήμες που με πληγώσανε να μην επαναφέρω...

Κάθε εικόνα απ’τα παλιά το άρωμα σου έχει..γύρνα ψυχή μου γιατί η καρδιά πάγωσε που δεν σ’έχει…

Η ανάμνηση μιας ζωγραφιάς θύμισε πάλι εσένα..γιατί έτσι κι η αγάπη μας εικονικό ηταν ψέμα...

Και να που έφτασε τελικά αυτή η στιγμή..ξέρεις παρ’όλα όσα έγιναν δεν πίστευα ποτέ ότι θα ερχόταν η ώρα του οριστικού αποχαιρετισμού..πάντα πίστευα ότι θα άλλαζες γνώμη,ότι θα γύριζες ξανά και ότι τελικά θα μπορούσες να με αγαπήσεις μια μέρα όπως σ’αγαπάω εγώ σήμερα …αλλά μάταια..φαίνεται  ήταν και αυτά όνειρα από κείνα που με προειδοποίησες ότι γκρεμίζονται από το άτομο είναι μέσα σε αυτά!Είδες που σου είπα ότι θα το θυμάμαι..;
Ξέρεις..ένα δύο μέρες πριν μου στείλεις μήνυμα σκεφτόμουν να σου στείλω κι εγώ..φαντάζομαι όμως όχι  για τους λογούς που ήθελες κ εσύ να βρεθούμε..ήθελα να σε αποχαιρετίσω από κοντά..να σε δω για τελευταία φορά..να δω τα μάτια σου,το χαμόγελο σου..να μυρίσω το άρωμα σου..και να κρυφτώ στην αγκαλιά σου για τελευταία φορά!!!Θύμωσα που δεν ήρθες..αλλά μάλλον πάλι κάτι παραπάνω από έμενα θα ήξερες…είναι δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί και το διαπίστωσα στην πορεία.. πως αφήνεις πίσω ανθρώπους που αγαπάς..;Ανθρώπους που σου χάρισαν όμορφες στιγμές και μαζί τους έζησες μια ζωή διαφορετική..μια ζωή ανέμελη.. ;Πως κοιτάς κάποιον όταν ξέρεις ότι είναι για τελευταία φορά …;Πως θα μπορούσα να σου πω αντίο ενώ ξέρω ότι δεν θα υπάρξει αύριο χωρίς εσένα..;Δεν υπάρχει πια ούτε παρόν..χωρίς εσένα….
Λυπάμαι για όλα σου έχω κάνει..και έχω κάνει πολλά το ξέρω ..μακάρι να μπορούσα να τα πάρω όλα πίσω..όλα!!!Δυστυχώς όμως δεν μπορώ..αλλά ήμουν ένα μικρό παιδί όταν με γνώρισες άπειρο στην αγάπη..μακάρι να μπορούσα να τα πάρω όλα πίσω..όλα!!!Λυπάμαι για όσα σου έχω πει τα άσχημα λόγια ,τις πικρές κουβέντες,για τις υπερβολές μου και τα λόγια που σε έφερναν σε δύσκολη θέση..να ξέρεις όμως ότι δεν σου είπα ποτέ μα ποτέ ψέματα..δεν θα μπορούσα..μόνο στον εαυτό μου έλεγα ψέματα τόσο καιρό,τον παρηγορούσα με ψέματα για να αντέξει… μα πιο πολύ απ’όλα λυπάμαι που σε κατηγορούσα ότι δεν με ήξερες ,ότι δεν εμπιστευόσουν..ενώ και εγώ έκανα το ίδιο ακριβώς …δεν σε εμπιστεύτηκα ποτέ ξανά από τότε που τα ξαναβρήκαμε..δεν ότι  πίστευα πως με κοροϊδεύεις αλλά πάντα φοβόμουν ότι με την πρώτη ευκαιρία θα έφευγες..και θα με άφηνες..
 Ήξερα κάτι από καιρό και έπρεπε να στο είχα πει.. από τότε που τα ξαναβρήκαμε σχεδόν γνώριζα ότι  ήταν η τελευταία μου χρόνια εκεί και ότι μετά θα έφευγα..πίστευα ότι θα προτιμούσες να χωρίζαμε εκείνη τη στιγμή παρά να κρατήσουμε μια σχέση από απόσταση αύριο μεθαύριο αν όλα πήγαιναν καλά μεταξύ μας..έτσι προτίμησα να το ρισκάρω υποθέτοντας ότι σε 6-7 μήνες θα με είχες αγαπήσει κ εσύ και ακόμα και να έφευγα δεν θα με άφηνες..γι’αυτό  σε πίεζα να βρισκόμασταν ..όσο πιο πολύ με γνώριζες τόσο πιο πολύ θα δενόμασταν μεταξύ μας..ήξερα ότι δεν είχαμε όσο χρόνο χρειαζόμασταν..μακάρι να σου το είχα πει έξ’αρχής όλα ίσως να ήταν πολύ διαφορετικά τώρα…όλο το ενέβαλλα και το ανέβαλλα όλο έλεγα άσε και θα του το πω την άλλη φορά..και δες που καταλήξαμε δεν σου το είπα ποτέ….
Έκανα πολλά λάθη..αλλά γι’αυτό είναι τα λάθη για να μαθαίνουμε και εγώ μπορώ να πω πλέον με σιγουριά ότι ξέρω πολλά όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις ,τον ερώτα την αγάπη!!Τό θέμα είναι ότι δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα πλέον απ’ότι έγινε..!!!Θα μ ου λείψεις ..ήδη μου λείπεις..οι μέρες μου και οι νύχτες μου δεν θα είναι ποτέ πια ίδιες..θα μου λείψουν οι ώρες που κοιτούσα το κινητό με αγωνιά μήπως και μου είχες στείλει τίποτα..θα μου λείψουν οι μέρες που ετοιμαζόμουν κ ανέβαινα πανεπιστήμιο και καθόμουν εκεί ώρες για να σε δω έστω για μια στιγμή..θα μου λείψουν οι στιγμές που μου χάριζες το πιο όμορφο χαμόγελο σου.. αλλά περισσότερο απ’όλα θα μου λείψουν οι νύχτες που θα μου λείπεις… αλλά για ακόμα μια φορά θα πω ψέματα καρδία μου..για να την ξεγελάσω  να περάσει ο καιρός και να καταλαγιάσει ο πόνος..μάλλον δεν ήταν γραφτό να πούμε αντίο ακόμα θα της πω..διαφορετικά θα σε είχα να δει να σε αποχαιρετήσω..μάλλον  δεν ήταν αυτή η στάση της ζωής μας θα της πω...ότι το ταξίδι συνεχίζεται για τον καθένα από εμάς ..και ίσως να σε συναντήσω  σε ένα από τα επόμενα ταξίδια μου..που ξέρεις μπορεί και ο προορισμός μας να είναι κοινός τελικά….
Να προσέχεις αυτό στο λέω πάντα στο τέλος κάθε μηνύματος μου..τώρα θα προσθέσω..να προσπαθείς..κανείς δεν θα σου χαρίσει τίποτα πια..ούτε η ζωή δεν θα σου χαρίσει ότι σου αξίζει όσο καλός άνθρωπος και να είσαι αν δεν το διεκδικήσεις.. να κάνεις υπομονή  το καλό πράγμα αργεί να γίνει λένε εγώ πιστεύω ότι αργεί υπερβολικά πολύ αλλά γίνεται!!Να πιστεύεις..αν δεν θες να πιστεύεις στο θεό..πίστευε στην αγάπη..για το πρώτο δεν ξέρω αλλά το δεύτερο μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι υπάρχει! Να νιώθεις..να κλείνεις τα μάτια και να ακούς  την καρδία σου δεν είναι όλα λογικά όλα σ’αυτόν τον κόσμο ,δεν μπορείςμε το μυαλό να τα εξηγήσεις όλα με την ψυχή όμως μπορείς ..
Υπάρχουν και αλλά που δεν σου έχω πει και θα ήθελα να σου πω..αλλά κρατά αυτά προς το παρόν.. και αν όντως τύχει και ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή θα στα πω τότε..θα τα θυμάμαι ….προς το παρόν σε αποχαιρετώ …και έτσι όπως τελειώνω κάθε μήνυμα μου θα τελειώσει και το τελευταίο μας…σ’αγαπάω..να θυμάσαι ότι η αγάπη η πραγματική  ..δεν μικραίνει ,δεν χάνεται..δεν κουράζεται..δεν τελειώνει..όσα χρόνια και αν περάσουν..αλλά  δυναμώνει ,σιωπαίνει ..ελπίζει..περιμένει..!!!Πάντα θα σε περιμένω αγάπη μου..πάντα θα έχεις μια θέση και στην καρδιά μου και στη ζωή μου..και πάντα θα ελπίζω ότι θα έρθει μια μέρα που θα καταλάβεις κ θα έρθεις  να με βρεις …αυτή θα είναι και η ωραιότερη μέρα της ζωής μου..μέχρι τότε σε κάθε ταξίδι της ζωής μου από δω και πέρα..θα φροντίζω πάντα να αφήνω την θέση διπλά μου άδεια…….