"..Φεύγουν οι άνθρωποι και χάνονται σαν να είναι φύλλα δέντρου που τα παρασύρει από τα κλαδιά του ο δυνατός άνεμος μια κρύα φθινοπωρινή νύχτα  και χάνονται μπροστά στα μάτια μας στο βάθος του ορίζοντα...εσύ,αν μπορούσα να επιλέξω θα ήσουν άνθη κερασιάς με το πιο όμορφο άρωμα και χρώμα..το αγαπημένο μου δέντρο για την αγαπημένη μου γιαγιά.."
Ήταν άνοιξη όταν σε γνώρισα για πρώτη φορά και τώρα μια ακόμη άνοιξη έρχεται χωρίς εσένα...

Ακόμα σε βλέπω στην αυλή σου να προσέχεις το σπίτι μας,η απουσία σου ένα χρόνο μετά εξακολουθεί να είναι αισθητή και επίπονη..
Αν είχα τη δυνατότητα να γυρίσω πίσω το χρόνο και να σε δω από κοντά για μια τελευταία φορά σίγουρα θα σου έλεγα πολλά παραπάνω..πράγματα με νόημα,σημαντικά,για να καταλάβεις πόσα σήμαινες για μένα αλλά και πράγματά ανούσια και αστεία,ίσα για να έχω μια παραπάνω ανάμνηση από εσένα να γελάς..
Ήσουν και θα είσαι πάντα το κορίτσι με τα γαλανά μάτια,το κορίτσι που τόσο παρεξηγήθηκε που τόσο πληγώθηκε και πικράθηκε,το κορίτσι που λαχταρούσε μια ζωή για μια οικογένεια που θα την αγαπούσε όπως και να ήταν,όποια και να ήταν...και το τέλος έδειξε ότι αγαπήθηκε τόσο πολύ..λυπάμαι μόνο που δεν πρόλαβες να καταλάβεις πόσο....
Μου έλειψες πριν ακόμη φύγεις..και έφυγες πριν ακόμη σου πω όσα ήθελα και φεύγοντας μας έκανες να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν αξίζει να ψάχνουμε για θαύματα γιατί το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο θαύμα αυτού του κόσμου είναι η ίδια η ζωή....
Εύχομαι εκεί που είσαι να έχεις βρει τους δικούς σου και να είσαι καλά,ευτυχισμένη και γαλήνια,..
Να μας προσεχείς..
Όσο για εμένα θα αφήσω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του..
Σε αποχαιρετώ...
....Να έρχεσαι που και που να σε βλέπω στα όνειρα μου..........