Και όσο πλησιάζει η νύχτα.. τόσο αρκεί  για να σε ακουμπήσω... όσο το μαύρο της πέπλο με τυλίγει τόσο σε νιώθω γύρω μου...όσο ακούμε μόνο τ’άστρα να ψιθυρίζουν τόσο σε φτάνω και σ’αγκαλιάζω...

Χαίρομαι που και απόψε δεν με ξέχασες..χαίρομαι που για ακόμα ένα βράδυ το ποτέ έγινε πάντα και η απουσία έγινε αέρας  που κλέβει την πνοή του φεγγαριού και γίνεται μορφή που μ’αγκαλιάζει  ζεστά και με γιατρεύει...

Να έρχεσαι κάθε βράδυ..θα σε περιμένω κάθε βράδυ...

Και να μου χαμογελάς φεύγοντας...για να έχω ακόμα λόγο ν’αναπνέω την επομένη μέρα.....