Μου πήρε αρκετό καιρό για να καταλάβω ,αυτό που εσύ μου έμαθες σε λίγο μόνο  διάστημα .. ότι το ˝α˝ και το  ˝ ω˝  είναι η αρχή και το τέλος της λέξης ˝αγαπώ˝…αναγνώρισα την αγάπη από το θόρυβο που έκανε φεύγοντας … έφυγες αγάπη μου .. με έμαθες να σ ’αγαπάω και μετά έφυγες … και εγώ σε έχασα πια μια για πάντα … και προσπαθώ να προχωρήσω αλλά είναι δύσκολο …

Δεν υπάρχει πρωί ,που να μην σε σκεφτώ …

Δεν υπάρχει βραδύ ,που να μην σε ονειρευτώ …

Δεν υπάρχει ηλιοβασίλεμα ,που να μην κάνω αφελή όνειρα για μας ….που να μην σκεφτώ ότι μια μέρα  θα το ξανασκεφτείς και θα επιστρέψεις … ότι ίσως κάποτε να είμαστε και πάλι μαζί … και ότι ίσως που και που να με σκέφτεσαι και λίγο …

Ένα μοναχά δεν υπάρχει ..αύριο για αυτά τα όνειρα ……

Είναι τρελό να μην σε βλέπω να μην σε ακούω … και όμως να υπάρχεις παντού διπλά μου περισσότερο από καθετί  άλλο …μια ζωγραφιά υπάρχει μόνο για να σε θυμίζει … την είχα φτιάξει κάποτε και ήθελα να στη χαρίσω … αλλά δεν πρόλαβα …εμείς είμαστε μαζί …είναι το μόνο πράγμα που έχει απομείνει από εμάς  … και είναι φορές που θέλω να την κομματιάσω ,να την κάψω και να την πετάξω .. μα η καρδιά δεν δίνει τη συγκατάθεση της … είναι το μόνο που έχω για να σε θυμάμαι….......

Θέλω να θυμάσαι ότι σε αγάπησα γι‘ αυτό που είσαι .. και όχι γι‘ αυτό που δείχνεις .. αυτό μου είναι αδιάφορο .. αλλά υπάρχουν στιγμές που φοβάμαι ότι εσύ ο ίδιος αρνείσαι να δεις ποιος πραγματικά είσαι … ειδικά στιγμές που πεισμώνεις και αφήνεις τον εγωισμό να διατάζει την καρδιά …..

Αχ βρε καρδιά μου !!!Μου έμαθες να αγαπάω … δεν μου έμαθες όμως πως ξεχνάς και συνεχίζεις τη ζωή σου …. Μου έδωσες φτερά ..δεν μου είπες όμως ότι ήταν από κερί για να προσέχω τον ήλιο … και ότι μονή μου πρέπει να μάθω να πετάω...……...