Θάλασσα έλα πάρε με σαν κύμα τύλιξέ με..για την αγάπη που έχασα
πονώ κ τυραννιέμαι...
Σκόνη στον άνεμο η ζωή που μάταια λαχταρούσα..γιατί ξανά με πλήγωσες
όσο κ αν σ’αγαπούσα….
Φύγε πριν δεις τα μάτια μου ότι κρυφά δακρύζουν ..που είναι
τα λόγια σου σπαθιά και την καρδιά μου σκίζουν….
Κρυφά γιατρεύω τις πληγές που άνοιξε ο έρωτάς σου..και το θεό
παρακαλώ για ένα λεπτό κοντά σου…
Μου τέλειωσαν οι αντοχές χάνω την δύναμή μου..ελπίδες κρύβω
μα είναι κ αυτές βάσανο στο κορμί μου…
Τα σύννεφα μαζεύτηκαν και έκρυψαν το φεγγάρι ..και η καρδιά
μου μάτωσε αφού δεν ήρθες πάλι…
Δειλά αρχίζω βήματα να προχωρήσω φως μου..γιατί σ’εχάνω και έχασα
το νόημα του κόσμου….
Θα’ρθει η μέρα που ξανά καρδιά μου θα γυρίσει..κοντά μου μα
θα είναι αργά για να με αναστήσει….
Πες μου πως θες να σ’αγαπώ αφού
στην πρώτη μπόρα..φεύγεις και πρέπει μόνη μου να επιζήσω τώρα….
Πώς να ξεφύγω απ’το παρόν μα πίσω μην γυρίσω ..πως να μπορέσω
απ’το μηδέν ζωή να ξαναρχίσω….
Να μην μου πεις ποτέ ξανά πως μ’αγαπάς εντάξει..?μα μίσησέ
με μήπως μπει η καρδιά μου σε μια τάξη…
Θέλω να πιω να ξεχαστώ να μην πονάω άλλο..μα ότι κ αν κάνω
αν είν’σωστό πάντα θα αμφιβάλλω….
Φεύγω όλα τελειώσανε για’μένα το υπογράφω..κι ότι αναμνήσεις
μείνανε από το νου ξεγράφω…
Είσαι ο ήλιος της αυγής που βγαίνει και φωτίζε.. και μ’έρωτα
μα και χαρά τα μάτια μου γεμίζει….
Θεέ μου κ όσους με πλήγωσαν δεν θέλω να θυμάμαι..με νοιάζει μόνο
μια ζωή στην αγκαλιά του να’μαι…
Ήσουν καρδιά που έπαιξα για να ξεχάσω φως μου..μα αν σε χάσω
θα χαθεί το νόημα του κόσμου….
Κι άμα τη χάσω τη ζωή δεν το υπολογίζω..αφού δεν είσαι μέρος
της γιατί να ζω να ελπίζω…
