Μου λείπουν τα φτερά της ψυχής.. αυτά που τη βοηθούσαν να πραγματοποιεί κάθε της όνειρο...αυτά που τη βοηθούσαν να δραπετεύει και να ταξιδεύει σ’έναν κόσμο που τα μάτια δεν θα μπορέσουν ποτέ να αντικρίσουν.....

Μου λείπει η αγάπη αυτή που ένιωσα... αυτή που έκανε τα μάτια να μιλούν και  τα λόγια να περισσεύουν.. αυτή που για χάρη της εγκατέλειψα τα φτερά μου και έκλεισα τα μάτια στο παρόν....

αυτή που πηρές μαζί σου φεύγοντας...και χάθηκε.....

Μου λείπει εκείνο το χαμόγελο..το ανάλαφρο το αυθόρμητο..μου λείπει η ξεγνοιασιά και η γαλήνη της παιδικής ηλικίας..μου λείπουν οι χαρούμενες φωνές και οι αθώες ματιές...

Όλα αυτά πέταξαν σ’ένα σκοτεινό ουρανό που λέγεται χρόνος και σκεπάστηκαν από τα γκρίζα σύννεφα του παρελθόντος και της λησμονιάς...πόσο μου λείπει εκείνος ο καθαρός ουρανός που γέμιζε με σκέψεις σαν κατάλευκα πουλιά και τέλειωνε εκεί που το ουράνιο τόξο συναντούσε την πραγματικότητα...

σ’έναν δικό μου ουρανό που το ουράνιο τόξο τον αγκαλιάζε....