Έχω καταφέρει και έχω απομακρύνει όλες τι αναμνήσεις από τη σκέψη μου αλλά αυτό δεν μπορώ να το ξεχάσω...θυμάμαι..ήταν μεσημεράκι και ανέβαινα αργά τα σκαλοπάτια για να έρθω να σε συναντήσω..δεν είχα άγχος γιατί ξέρω πολύ καλά να ελέγχω τα συναισθήματα μου..αλλά φοβόμουν για το τι θα αντικρίσω...μπήκα στο σπίτι και σε είδα απέναντι ..ακόμα θυμάμαι αυτά τα καταγάλανα,υγρά μάτια...που σου διαπερνούσαν την ψυχή και μιλούσαν στην καρδιά σου..ήταν σαν να μου έλεγες..ξέρω..!

Σε πλησίασα και σε αγκάλιασα  και τότε μου ειπες..”κρατα με παιδί μου..να εκεί κράτα με..κράτα με γιατί μου πέρνα ο πόνος...”.

Μακάρι να  περνούσε από το χέρι μου..τότε  θα σου χάριζα  λίγη ζωή ακόμη ή έστω τέλος δίχως πόνο...δεν το είπα ποτέ σε κανένα αλλά..νομίζω ότι ο δικός σου ο χαμός με άγγιξε πιο πολύ από τους άλλους..γιατί φεύγοντας πήρες μαζί σου και τον παράδεισο μας....

Τώρα τρία χρόνια μετά ξαναγύρισα σε αυτό το σπίτι..δεν θυμίζει σε τίποτα το σπίτι που κάποτε με έκανε να ονειρεύομαι..είναι ερείπιο πια..μια φυλακή που ο καθένας έχει φυλακίσει τις αναμνήσεις  του...λυπάμαι που έφυγες και δεν προλάβαμε να ζήσουμε  περισσότερες στιγμές μαζί .. ξέρω όμως ότι είσαι κάπου καλύτερα,μαζί και με τους υπόλοιπους..είμαι σίγουρη ότι τον βρήκες αυτόν που έψαχνες και είστε μαζί ξανά! μαζί στη ζωή..μαζί και στο θάνατο..!

Ξέρετε τα παιδιά δεν υπολογίζουν το χρόνο..τον θεωρούν δεδομένο και περιμένουν ότι όσοι γνωρίζουν θα μείνουν στη ζωή τους για πάντα ...κανείς δεν σε προετοιμάζει και έτσι έρχεται μια μέρα που ανακαλύπτεις με το πιο βίαιο τρόπο την απώλεια ..μην νομίζετε χρειάζονται μόνο απλές στιγμές για να συνειδητοποιήσει κανείς..ποσό μεγάλο δώρο είναι η καθημερινότητα....