Πρόσφατα σας μίλησα για το Xαρούλη μου..μα πέραν από αυτόν υπάρχει ακόμα ένα ζωάκι για το οποίο θα ήθελα να πω λίγα πράγματα..πιστεύοντας ότι ο άδικος και τραγικός θάνατος του ίσως και να “ελαφρύνει” λίγο μέσα από ένα μικρό αφιέρωμα σε ότι αφορά την μικρούλα ζωούλα του αλλά κατά τ’αλλά τη δίχως άλλο μεγάλη καρδιά που έκρυβε αυτό το γατί...

Το πήρα στα χέρια μου στις 06/10/2013,αφου πρώτα τηλεφώνησε η γιαγιά μου ότι κάποιος χωριανός της είχε πάει ένα γατάκι στο σπίτι και επειδή ήξερε ότι είχε πεθάνει ο δικός μας και θέλαμε έναν γάτο μας τον έδωσε..πήγα σπίτι της λοιπόν και ανυπομονούσα να δω το γατάκι..την βρήκα να κάθεται σε μια καρεκλά στην αυλή της και να χαίρεται τη ζεστασιά του ηλίου.. “που είναι;” την ρώτησα..και μου γνέφει ότι είναι μέσα σε μια σακούλα που κρεμόταν διπλά στη καρεκλά της..”έλεος..” σκέφτηκα “έχει το γατάκι μέσα σε σακούλα και κρεμασμένο στην καρέκλα;ελεος!!..το καημένο!!”..το πήρα όπως ήταν με την σακούλα γιατί δεν ήξερα αν ήταν ήμερο ή άγριο το ακούμπησα στην αγκαλιά μου,την ευχαρίστησα και έφυγα για το σπίτι...

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι σε όλο το δρόμο δεν κουνήθηκε από την αγκαλιά μου..δεν αντέδρασε...δεν νιαούρισε μονάχα ξετρύπωσε το όμορφο κεφαλάκι του από το άνοιγμα της σακουλίτσας και τα δυο του καταπράσινα ματάκια  κοίταξαν τα δικά μου..”τι βρε ;μην φοβάσαι τώρα φτάνουμε..” του είπα χαϊδεύοντας ελαφρά το κεφάλι του..μετά πο λίγο ήμουν σπίτι..το έβγαλα με επιφύλαξη από τη σακούλα μην τυχόν και φύγει ή μου ορμήσει..αλλά εκείνο αντιθέτως προς έκπληξη όλων μας ήρθε και μπλέχτηκε στα πόδια μας γυρεύοντας χάδια..αργότερα έμαθα ότι στην προηγούμενη οικογένεια υπήρχε ένα παιδάκι που όλο έπαιζε μαζί του και γι’αυτό ήταν τόσο ήρεμο και παιχνιδιάρικο..έμαθα επίσης ότι η μαμά του έκανε αλλά 6 γατάκια και ότι ο ιδιοκτήτης της δεν τα ήθελε..οπότε αν δεν το παίρναμε εμείς αυτό..μάλλον θα είχε άσχημη μοίρα από πολύ νωρίς...

για την μετέπειτα ζωή του δεν έχω να πω πολλά..το ονόμασα Δανάη ήταν πολύ γλυκό και πολύ παιχνιδιάρικο γατάκι..παίζαμε την περισσότερη ώρα μαζί,με δάγκωνε σαν παιχνίδι και εγώ το έριχνα ανάσκελα και το γαργαλούσα,αυτό ήταν το αγαπημένος μας παιχνίδι..και όλη την υπόλοιπη ώρα πηδούσε στην ποδιά μας και χωνόταν στην αγκαλιά μας..σαν το μωράκι έκανε και γύρευε στοργή..και μπορώ να πω ότι του είχαμε όλοι μα όλοι στο σπίτι αδυναμία..ακόμα και με το λυκόσκυλο μας τα πήγαιναν καλά..μια φορά που βγήκε από την αυλόπορτα και την είδε το λυκόσκυλο όλοι τρομάξαμε ότι θα της επιτεθεί αλλά αντιθέτως αυτό πλησίασε,τη μοίρασε και αυτή του τρίφτηκε στη μουσούδα του,πιθανόν και αυτή να ήταν η αρχή μιας μεγάλης φιλίας..

ένα πρωί λοιπόν μετά από κανένα μήνα περίπου ξυπνάω κι μου λένε ότι δεν βρίσκουμε πουθενά τη Δανάη..την ψάχνουμε από εδώ,την ψάχνουμε από εκεί..πουθενα!κατ’ευθείαν έμενα πήγε στο κακό το μυαλό μου γιατί δεν είχε φύγει ποτέ μα ποτέ από το σπίτι ξανά,δεν ήταν σαν το Χάρη άγρια εκ γενετής ώστε να έχει μάθει να βολτάρει,εμάς έμαθε μόνο μ’εμάς έμεινε!γύρω στο απογευματάκι είπα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια,βγήκα στο μπαλκόνι και την φώναξα..σαν να μου φάνηκε ότι άκουσα ένα αχνό κ πολύ αδύναμο νιαούρισμα..αλλά και πάλι φυσούσε τόσο πολύ που δεν ήμου σίγουρη αν ήταν της φαντασίας μου ή αν όντως το άκουσα..φώναξα ξανά..αλλά τίποτα....την επομένη μου είπε ο αδελφός μου ότι το βρήκε ο πατέρας μου τελικά..ήταν κοντά στο σημείο που νόμισα ότι το άκουσα..και δυστυχώς ήταν μισοφαγωμένο..μάλλον κουνάβι είπε ο πατέρας μου ότι το είχε κάνει...

Και έτσι άδοξα έληξε άλλη μια ψυχούλα..τους υποσχέθηκα ότι κάποια μέρα θα έγραφα γι’αυτά για να μείνει η ανάμνηση τους και να μην ξεχαστούν ποτέ..και τα δυο γατάκια πέθαναν μάταια..αλλά ένα παραπάνω στεναχωρήθηκα για την Δανάη γιατί είχε τόσο φρικτό θάνατο,την πήραμε για να την σώσουμε από τον ιδιοκτήτη της και ίσως να της κάναμε μεγαλύτερο κακό!..σε καμία ψυχή δεν αξίζει κάτι τέτοιο!πόσο μάλλον σε ένα τόσο δα μικρό και αθώο πλασματάκι...!και τελειώνοντας  πια με τις ιστορίες μου για τα ζώα να σας πω να τα προσέχετε και να τα προστατεύεται όσο πιο πολύ μπορείτε..γιατί ακόμα και μέσα στο σπίτι σας να τα έχετε,υπάρχουν κίνδυνοι που παραμονεύουν..σας μιλάω εκ πείρας..!! 

Η φύση δυστυχώς είναι πολύ σκληρή και επιβιώνει πάντα ο πιο δυνατός..και τα κατοικίδια που έχουμε σπίτι είναι μέρος της φύσης..και εμείς οι ίδιοι επίσης..!προστατεύουμε λοιπόν οποίον το έχει ανάγκη..μέχρι να γίνει δυνατός ώστε να δώσει την δική του μάχη!