Θυμάμαι..πόσο το ήθελα αυτό το γατί..το αγάπησα  νομίζω πριν καν το αποκτήσω..ο χαρούλης μου..ήταν το πιο όμορφο γατάκι του κόσμου για’μένα..υπήρξαν πολλά ονόματα μέχρι να καταλήξω στο χάρης...αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή...

Ήταν 30/06 αργά το απογευματάκι ήρθε ο πατέρας μου στην πίσω αυλή του σπιτιού και μου φώναξε..και εγώ που κατάλαβα στη στιγμή για τι πρόκειται πετάχτηκα έξω γεμάτη αγωνιά να δω το γατάκι που του είχα ζητήσει να μου φέρει από μια γειτόνισσα εκεί δίπλα που μας το χάρισε απλόχερα μόλις έμαθε ότι ψάχναμε για γάτα και είχε τύχει να μας μπει στο μάτι ένα δικό της πορτοκαλί  γατάκι..

Βγήκα λοιπόν από το σπίτι και το είδα εκεί...ο πατέρας μου το είχε δέσει μ’ένα σχοινάκι γιατί ήταν άγριο και έπρεπε λέει να το δέσουμε λίγες μέρες μέχρι να μας μάθει...ήταν εκείνη η στιγμή που το πιο όμορφο θέαμα  είναι και τόσο θλιβερό για τη ψυχή..είδα ένα μικρό τρομαγμένο γατάκι να προσπαθεί με μανία να κόψει το σχοινί για να ελευθερωθεί και να φύγει...το έδεσε ο πατέρας μου γρήγορα γρήγορα  απ’το το χερούλι μιας γλάστρας που είχαμε σε μια γωνιά στο μπαλκόνι και μου είπε να μην το πλησιάσω μήπως και μου ορμήσει και να πάω να του φτιάξω γαλατάκι να πιει να ηρεμήσει...έτσι κ έγινε..αλλά πριν φύγω το κοίταξα καθώς ήταν εκεί ανάμεσα στην γλάστρα και τον τοίχο κουλουριασμένο στη γωνίτσα κοιτάζοντας αριστερά με μάτια βουρκωμένα και νιαουρίζοντας λυπημένα..δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή την εικόνα..το πλησίασα τότε και του μίλησα..”σσσσσσς μη φοβάσαι” του είπα..”δεν θα σε πειράξουμε..κανείς δεν θα αφήσω να σε πειράξει....θα δεις ότι θα σου αρέσει εδώ..απλά δωσ’μου μια ευκαιρία..κάνε υπομονή ένα βράδυ και αύριο θα είναι μια νέα μέρα..”δεν ξέρω αν με κατάλαβε αλλά σταμάτησε να αγριεύει ,σταμάτησε να κλαίει..ήπιε το γαλατάκι του και κοιμήθηκε....

Και η επόμενη μέρα όντως ήταν μια νέα αρχή και για τους δυο μας..σηκώθηκα νωρίς νωρίς να το ταΐσω...του πήγα επίσης φρέσκο χώμα για να ξαπλώνει και του έβαλα και καθαρό νερό για να πίνει..μετά έμεινα εκεί δίπλα του και του μιλούσα..ήταν ακόμα λίγο φοβισμένο και κρυβόταν οπότε πήγαινα να απλώσω το χέρι μου να το χαϊδέψω..έτσι συνέχισα να του μιλάω..μετά από λίγη ώρα έβαλα σίγα σίγα το χέρι μου πίσω από την γλάστρα που ήταν κρυμμένο και με κοιτούσε και του χάιδεψα απαλά το προσωπάκι του..το είδα ότι δεν τρόμαξε αλλά του άρεσε..μετά από λίγη ώρα το επανέλαβα ξανά και ξανά..και είδα ότι και αυτό το δέχτηκε ευχάριστα..μπορούσα να το τραβήξω προς το μέρος μου να το χαϊδέψω ολόκληρο αλλά δεν ήθελα...ήθελα να με εμπιστευτεί και να έρθει μόνο του σ’έμενα..και πιστέψτε με δεν άργησε να γίνει αυτό..σε λιγότερα από μια ώρα από τότε που άρχισε όλο αυτό..το μικρό μου γατάκι βγήκε πίσω από την γλάστρα και ήρθε προς το μέρος μου, αναζητώντας τα χάδια μου..και εγώ συγκινήθηκα τόσο από την εμπιστοσύνη που μου έδειξε αυτό το άγριο ζώο..που το πηρά στα δυο μου χέρια το χάιδεψα και του υποσχέθηκα ότι σε μια εβδομάδα θα το άφηνα ελεύθερο..αρκεί μόνο να έκανε υπομονή μέχρι τότε..ούτε μέρα παραπάνω...και συνέχισα να χαϊδεύω το κεφαλάκι του που τόσο του άρεσε..

Έτσι περνούσαν οι μέρες..το τάιζα τακτικά γιατί ήταν πολύ αδύνατο..του έβαζα καθαρό νεράκι και χώμα..και όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο το αγαπούσα..ψάχναμε να του δώσουμε και όνομα για να το φωνάζουμε να συνηθίσει κι αυτό αλλά δεν συμφωνούσαμε σε κανένα μέχρι τότε έτσι λοιπόν το φώναζα χαϊδευτικά το τιγράκι μου... ένα βράδυ όμως ήταν πολύ χάλια..έτρεχαν τα ματάκια του, η μυτούλα του, δεν είχε όρεξη ιδιαίτερη να φάει..η μανά μου έλεγε ότι είναι άρρωστο και δεν έχει πολλές ελπίδες να ζήσει..εγώ είχα στεναχωρηθεί πολύ, πήγα κοντά του,το χάιδεψα και το παρακάλεσα να μείνει ζωντανό μια μέρα ακόμα..και ότι την επόμενη θα έκανα ότι περνάει από το χέρι μου για να το σώσω ..έτσι λοιπόν την επόμενη μέρα νομίζοντας εγώ ότι έχει κάποια αλλεργία λόγω του αέρα και της σκόνης που μετέφερε του έβαλα λίγο κολλύριο στα ματάκια του ένα δυο φόρες και του έδωσα και φιλέτο γαλοπούλα να φάει να δυναμώσει και ως το βράδυ ήταν το παιχνιδιάρικο γατάκι που ήξερα..τις επόμενες μέρες  όμως επειδή ήταν μικρό και δεν ήθελα να το επιβαρύνω μα κορτιζόνη του έβρασα χαμομήλι και καθάρισα τα ματάκια του..γιατί και όπως είπα και στον πάτερα μου “το πηρά για να το φροντίζω,και όχι για να το αφήσω να υποφέρει..και θα κάνω ότι χρειαστεί για αυτό”...

Έπειτα έφτασε και η 7^η μέρα..η μέρα που του υποσχέθηκα ότι θα το άφηνα ελεύθερο..η μάνα μου βέβαια μου έλεγε να μην το λύσω ακόμα γιατί δεν μας είχε μάθει καλά και επειδή η οικογένεια του έμενε στο δίπλα σπίτι υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να μας αφήσει και να φύγει...αλλά εγώ του το είχα υποσχεθεί και πάντα κρατά το λόγο μου..πήγα λοιπόν με βάρια καρδιά γιατί νόμιζα πως θα με άφηνε και θα έφευγε και του έκοψα το σχοινάκι που είχε στο λαιμό του..¨ορίστε¨ του είπα και του έδειξα τον κήπο μας ¨είσαι ελεύθερος να παίξεις εδώ αν θέλεις η να πας πίσω στου δικούς σου¨ και προς μεγάλη μου έκπληξη έμεινε δίπλα μου..όπου πήγαινα εγώ μ’ακολουθούσε..και όταν μπήκα μέσα στο σπίτι μου νιαούριζε στην πόρτα να του ανοίξω να μπει μαζί μου κ αυτό..ήταν ένα από τα ωραιότερα συναισθήματα που ένιωσα ποτέ..χρειάστηκε μόνο μια εβδομάδα για να μ’αγαπήσει και μ’αγάπησε χωρίς όρους..χωρίς περιορισμούς..χωρίς κανόνες...

 Όπως μπορείτε να φανταστείτε αφού ο χάρης δεν έφυγε ούτε εκείνη την μέρα δεν έφυγε ποτέ και ακόμα και όταν πήγαινε να δει και να παίξει με την οικογένεια του ή να πάει την βόλτα του πάντα γύριζε σ’εμένα..τον φρόντιζα και τον πρόσεχα τόσο πολύ που ο αδελφός μου,μου έλεγε να σταματήσω να δίνω ανθρώπινες ιδιότητες στα ζώα..αλλά και ο χαρούλης μου το εκτιμούσε και το απολάμβανε..ποτέ δεν μου χάλασε χατίρι..και ήταν τόσο έξυπνο γατάκι που ότι κι αν του έλεγα το καταλάβαινε..θα μπορούσα να πω πολλά ακόμα για αυτήν την ιστορία αλλά σκοπός μου δεν είναι να γράψω την βιογραφία του αλλά να τονίσω το μέγεθος της αγάπης και τα θαύματα που μπορεί κάνεις να κάνει μέσω αυτής...αυτό που θα πω ακόμα είναι ότι δυστυχώς μετά από ένα μήνα περίπου το τιγράκι μου πέθανε..το έβλεπα ότι ήταν αδύνατο τις τελευταίες του μέρες αλλά νόμιζα ότι δεν έτρωγε καλά και ήταν όλο από εκεί..μάλλον δεν ήθελα να το πιστέψω ότι αυτό που ακλούθησε  θα γινόταν και μάλιστα τόσο νωρίς..την τελευταία λοιπόν μέρα που το είδα ζωντανό του έβαλα να φάει την αγαπημένη του κονσέρβα αλλά δεν το έφαγε όλο..άφησε το πιατάκι του και ήρθε στα πόδια μου ζητώντας χάδια..το χάιδεψα και όπως κάθε άλλη φορά του μίλησα “γιατί δεν τρως το φαγητό σου μικρό μου;εεε;;κοιτά πως έχεις αδυνατήσει..θα αρρωστήσεις και θα με αφήσεις μονή μου στο τέλος..μη με κάνεις να στενοχωριέμαι πήγαινε φάε το φαγητό σου..άντε μην με αφήσεις κι εσύ αφού ξέρεις ποσό  σ’αγαπάω μικρό μου..άντε πήγαινε!”εκείνο με κοίταξε και ακούμπησε το κεφαλάκι του στο χέρι μου θέλοντας να το χαϊδέψω..ποσό του άρεσε αυτό!!αυτή δυστυχώς ήταν και  η τελευταία φορά που το είδα..την επομένη τον έψαχνα,του φώναζα δεν ήρθε..την μεθεπομένη το ίδιο,και πάλι δεν φάνηκε πουθενά..και τότε μου είπε η μάνα μου ότι τον είδε το πρωί καθώς πότιζε τα λουλούδια του κήπου..μάλλον ήρθε να την αποχαιρετήσει..ήταν πολύ αδύναμος..πήγε λέει και του χάιδεψε το κεφαλάκι του και ίσα ίσα που μπόρεσε να την κοιτάξει..και μετά έφυγε....κανείς δεν τον ξαναείδε από τότε..για μέρες έβγαινα στο μπαλκόνι και του φώναζα αλλά δεν ήρθε ποτέ..κάπου θα ξάπλωσε το μικρό κορμάκι του και θα άφησε τν τελευταία του πνοή...δεν έφυγε ποτέ..δεν με παράκουσε ποτέ..δεν του φώναξα ποτέ και να μην έρθει κοντά μου...αλλά μάλλον ήταν πιο έξυπνος από έμενα..ήξερε ότι θα πεθάνει και δεν ήθελε να τον δω να πεθαίνει..ήθελε να τον θυμάμαι όπως ήταν παιχνιδιάρης και χαδιάρης..τότε δεν το καταλάβαινα αλλά όσο περνάει ο καιρός το συνειδητοποιώ ούτε κι εγώ θα μπορούσα να τον δω να πεθαίνει χωρίς να μπορώ να τον σώσω..δεν θα τον άντεχα..το αντίο θα ήταν σκληρό και για τους δυο μας....Η μεγαλύτερη θλίψη ήρθε βεβαία τρεις μήνες αργότερα μαζί με τη μεγαλύτερη χαρά..έμαθα ότι το τιγράκι μου ήταν άρρωστο εξ’αρχής,είπε ένας κτηνίατρος με αφορμή ένα παρόμοιο περιστατικό σε γάτα,είπε ότι αρχικά τα γατάκια χάνουν την όρεξη τους για φαγητό και μετά από καμία εβδομάδα αρχίζουν κι τρέχουν τα ματάκια τους και η μυτούλα τους και αν δεν πάρουν αντιβίωση το πολύ σε μια εβδομάδα ακόμα πεθαίνουν...η μεγαλύτερη θλίψη λοιπόν ήταν ότι θα μπορούσα να σώσω τα τιγράκι μου αν το είχα υποψιαστεί  απ’την αρχή ότι ήταν ίωση και όχι αλλεργία..και η μεγαλύτερη χαρά ήταν ότι ενώ σύμφωνα με το κτηνίατρο ο χάρης είχε δεν είχε μια εβδομάδα ζωής όταν τον πηρά εγώ..αυτός τα κατάφερε και έζησε ένα μήνα..νίκησε την αρρώστια του η αγάπη μου και του χάρισε λίγες μέρες ζωής ακόμα...

Και σε αυτό θέλω να σταθώ..πως ο χάρης βοήθησε έμενα να συνέλθω από μια πραγματικά δύσκολη περίοδο της ζωής μου και πως εγώ έστω και εν άγνοια μου του χάρισα λίγη παραπάνω ζωή...τον ονόμασα χάρη από την χαρά..γιατί με έκανε ξανά χαρούμενο άνθρωπο μετά από πολύ καιρό..γιατί ήμουν στο πάτο και μου έδωσε το χεράκι του βοηθώντας με να ανεβώ το πρώτο σκαλί προς μια άλλη ζωή..δέχτηκε την αγάπη μου..και είχα τόση αγάπη να του δώσω ακόμα...και με αγάπησε μόνο μέσα σε μια εβδομάδα και έμεινε μαζί μου για όλη την υπόλοιπη ζωή του!δε θέλει πολύ να αγαπήσεις κάποιο..αρκεί να του ανοίγεις την ψυχή σου και την αγκαλιά σου!δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το γατάκι..δεν θα τον ξεχάσω ποτέ το χαρούλη μου..του υποσχέθηκα ότι κάποτε θα έγραφα για αυτόν..για να μην ξεχαστεί ποτέ το παραμικρό απ’την ιστορία μας...και συνοψίζοντας θέλω να πω..οτι η ζωή είναι μικρή..χαρίστε την αγάπη σας σήμερα,σε οποιονδήποτε την έχει ανάγκη..η αγάπη κάνει θαύματα μην το ξεχάσετε ποτέ αυτό!και μην ξεχάσετε επίσης ότι ένα ζωάκι όσο μικρό κι αν είναι μπορεί να νιώσει περισσότερα και σπουδαιότερα πράγματα απ’ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι!μην ξεχάσετε ποτέ πως είναι να αγαπάτε..και μην ξεχάσετε ποτέ οτι αγαπήσατε!!!!!!!!