Δεν με τρομάζουν τα όνειρα που αληθινά δε βγαίνουν..μα με τρομάζουν οι πληγές που ακόμα επιμένουν...

Δεν σου ζητάω ψεύτικη αγάπη να χαρίσεις..μα θέλω τα όνειρα για μας να μην μου τα γκρεμίσεις…

Τα δάκρυα μου φυλακή που έκλεισα τη μορφή σου..και κλαίω πάντα να περνώ την ώρα μου μαζί σου…

Κουράστηκα στα όνειρα που χτίζω να’χει άλλη..διώξ’τη μακριά κ άμα μπορείς αγάπησέ με πάλι...

Φοβάμαι πως δεν είσαι αυτός που βλέπω στα όνειρά μου..χωρίς ψυχή άδειο κορμί είσαι στην αγκαλιά μου…

Βουλιάξανε τα όνειρα και όλες μου οι ελπίδες.. γιατί ότι κ αν αγάπησα με το αντίο πηρές...

Συγγνώμη που επένδυσα στον ερώτα σου τόσα..ελπίδες  όνειρα  στιγμές  πόσα θα χάσω πόσα..?

Αγκάθια μοιάζουν της ψυχής όλα τα όνειρά μου..που γκρέμισες κ έκαψες μελαχρινέ ερώτα μου…

Δεν θέλω άλλους έρωτες που την ψυχή πληγώνουν.. γιατί είναι σαν τα όνειρα που την αυγή τελειώνουν...

Δεν έχεις θέση στην καρδιά ούτε στα όνειρά μου..φύγε κ άσε με να ζω μέσα στη μοναξιά μου…

Δεν έκλαψα που έφυγες κι αφού το θες θα γίνει..τ’όνειρο είναι όνειρο όση χαρά κι αν δίνει...

Τον είδα μες τα όνειρα να μου ζητά συγγνώμη..μα ότι κ αν πει δεν πρόκειται να μου αλλάξει γνώμη...

 Όπου κοιτάξω κι όποιον δω μου φαίνεται του μοιάζει..μα ότι κ αν κάνω τ’όνειρο μ’αλήθεια δεν ταιριάζει...

Ζωγράφισα το όνειρο μήπως κ αλήθεια γίνει..μα το χαρτί απ’τον καημό πότισε και δεν σβήνει...

Πώς να γελάσω στη ζωή αφού πονώ για κείνα..τ’όνειρα που βουλιάξανε κ χάθηκαν στο κύμα...

Φύγε αφού το θέλησες μα πίσω μην γυρίσεις..δεν έχω άλλα όνειρα να’ρθεις για να γκρεμίσεις…

Δεκάδες όνειρα νεκρά έχω και βλέπω μπρος μου..έλα να δεις τι έκανες κ ύστερα φύγε φως μου…

Τη στάχτη με τα χέρια μου απ’τα όνειρά μου πιάνω..έψαχνα αγάπη μα η ζωή με έκανε ζητιάνο...