Βήματα έκανα μπροστά μα πήρα φόρα πίσω ..και γύρισα στη μοναξιά
αγάπη να ζητήσω…
Ήπια μα μες στη ζάλη μου εκείνον είδα μ’άλλη..όσα κ αν κρύβω
αισθήματα δεν έχω δύναμη άλλη….
Συννέφιασε ο ουρανός και άρχισε να βρέχει..σαν έφυγες και η καρδιά
πάγωσε που δεν σ’έχει…
Με θέατρο παράλογο αυτός ο κόσμος μοιάζει..να προσποιούμαι
δεν μπορώ πως πια δεν με πειράζει…
Ζήτησα να μου φέρεται ότι πονά για’μένα..μα ότι κ αν είδα τίποτα
δεν θύμιζε εσένα….
Όποτε ακούσω σ’αγαπώ γελώ για να μην κλάψω ..έφυγε κ αλλά δάκρυα
δεν έχω για να χάσω…
Φεύγω κι αφήνω τη ζωή τα’όνειρο την αγάπη ..έτσι κ αλλιώς ότι έζησα ήτανε αυταπάτη…
12 η ώρα και η καρδιά πάγωσε πάλι απόψε..τη μοναξιά μου δεν
μπορώ έλα στα δυο και κόψε…
Μην το τεντώνεις το σκοινί, σκοινί είναι κ λυγίζει ..έλα κοντά
μου γιατί η ζωή ρόδα είναι κ γυρίζει..!
Ποιός ουρανός μπορεί ξανά να μας χωρέσει φως μου..που έγινε
η αγάπη έγκλημα στα μάτια όλου του κόσμου…
Το κρύο που’χει η καρδιά τόπος δεν το’χει άλλος..γιατί είναι
άδικη η ζωή και ο πόνος πιο μεγάλος…
Όσο κ αν θέλω δεν μπορώ το χρόνο να γυρίσω ..πληγές να κλείσω
κ αν το θες να σε ξανάγαπησω …
Εικονική είναι η χαρά που’χει το πρόσωπό μου..γελάω να μην φαίνεται
πως χάνω τον εαυτό μου….
Δεν με τρομάζει ο χωρισμός συνήθισα στον πόνο..και στο εξής
για’μένανε θα νοιάζομαι κ μόνο!!
Ότι κι αν λέει η καρδιά η λογική ορίζει ..να φύγει η αγάπη μου και πίσω μην γυρίζει…
Κουράστηκα να εύχομαι να μ’αγαπήσεις λίγο..και κάθε ευχή σε δάκρυα
σαν τη βροχή να πνίγω…
